krap, krap, krap,
hier teen my bors.
die bene steek uit,
dis rou.
jy proebeer so hard,
om tussen die ribbes te kom.
maar hierdie hart,
sit in a tronk.
n tronk wat jy gemaak het,
gefonnis vir "life"
om nooit weer uit te kom nie.

hoekom krap jy weer?
so tussen die ribbes,
harde, skurwe fyltjie,
trek en stoot die vleis,
soos jy my nader trek,
en weer weg stoot.

HOU OP! ek kan nie meer,
dit bloei uit my oe,
ek kan nie sien.
dit bloei uit my neus,
ek kan nie asem haal nie.
my mond is droog,
ek wil niks se.
die bloed is taai,
ek voel niks...

dis verby.